Indrukken over Nepal

Hoe begin je aan zoiets? Een verslag schrijven van een reis naar een land waar alles anders is. Ik ben ondertussen zes dagen terug in België en heb dus al wat tijd gehad om hierover na te denken.  Vijf jaar geleden vroeg ik mij af of vrijwilligerswerk in derde wereld landen wel effect heeft, of het niet gewoon een druppel op een hete plaat is. Stilaan zwakte deze gedachte af en begon het te kriebelen om zelf eens mee te maken wat dat vrijwilligerswerk nu net inhoudt. Toch nog ietwat sceptisch vertrok ik naar Nepal om drie weken te helpen waar mogelijk.

Aangekomen in het ziekenhuis waar we zouden verblijven, werd ik al meteen met mijn neus op de feiten gedrukt. We kwamen binnen langs de Emergency-room waar men aan het proberen was een pasgeboren kind te reanimeren. Het mocht helaas niet zijn. Vrouwen bevallen vaak zonder enige begeleiding en als het dan misloopt komt hulp te laat. Dit was mijn eerste ervaring in Nepal, meteen iets dat me mijn hele leven bij zal blijven. Tijdens mijn verblijf in IFCH kwam dit regelmatig voor. Eén koppel werd zelfs met de ambulance van Chitwan, een tocht van 7 uur, naar IFCH gebracht. Onderweg moesten de ouders het kind beademen met een beademballon. Volgens Dr. Shakya is dit de normale gang van zaken in Nepal aangezien er enkel beademingstoestellen aanwezig zijn in de grootste steden.

De eerste dagen in Nepal leefde ik als in een roes, de cultuurshock had nog niet toegeslaan en er waren zoveel indrukken dat ik geen tijd had om bij de echte wereld stil te staan. Maar na één week begon de realiteit door te dringen: de kansarmoede van de kinderen, de vervuiling, de slechte hygiëne, de onzekerheden,… Het werd me plots even teveel en ik begreep toen pas hoe goed we het hebben in ons Belgenlandje. Die dag was voor mij een omkanteling en vanaf dat moment begreep ik pas écht hoe belangrijk alle beetjes hulp voor die mensen zijn.

Bij het vaccineren van de kinderen in Snowland School, kon je aan de kinderen zien hoezeer ze dat kleine prikje apprecieerden. Voor hen is dit een extra kans in het leven, die hen  geboden wordt. Iets wat bij ons zo vanzelfsprekend lijkt, maakt ginder een wereld van verschil. Een ander voorbeeld zijn de handdoeken en de zeepjes die we aangekocht hebben voor elk kind van de Snowland School. Voor een aantal kinderen is dat de enige handdoek die ze hebben.

Maar toch zijn alle kinderen tevreden met wat ze hebben en zijn ze altijd aan het lachen. Aan die mentaliteit heb ik mij ook opgetrokken als ik het wat moeilijk had op bepaalde momenten. Ze proberen van alles het beste te maken, ook al moeten ze vaak kiezen tussen twee opties met ernstige nadelige gevolgen. Als kind werken (de pizzakoerier van maximum 13 jaar die overtuigd zegt dat hij al 16 jaar is of de vele kinderen die een hele dag het busgeld moeten aannemen) maar geen educatie hebben voor later, of de kans krijgen om een opleiding te volgen op een internaat maar hierdoor je ouders niet kunnen zien tot je 16 à 18 jaar bent.

De steun vanuit de westerse landen is zo belangrijk en maakt een wereld van verschil. Zo zou bijvoorbeeld, zonder de steun uit Nederland, Janak zijn kinderdagverblijf niet kunnen onderhouden. Hij heeft een huis waar hij gedurende de dag 13 gehandicapte kinderen opvangt en ze fysiotherapie aanbiedt. Bovendien onderhoudt hij met zijn vrouw een 20-tal weeskinderen, die samenleven met hun eigen kinderen. Deze mensen hebben echt een enorme indruk op mij gemaakt omdat het zo’n warme mensen zijn en echt een thuis proberen te geven aan de kinderen, in goede en minder goede tijden.

Ik ben heel blij dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen in Nepal. En bovendien was het nooit een opgave, maar net heel leuk om te doen. Lesgeven over handhygiëne in de verschillende scholen, zowel aan de allerkleinsten als de wat oudere jeugd, het vaccineren, het malnutritiecentrum opvrolijken met muurschilderingen, speelgoed voorzien voor datzelfde center,…

Nu ben ik er zeker van dat deze druppel op een hete plaat, bij de mensen die het geluk hebben ervan te mogen proeven, een wereld van verschil kan maken.