“Where else can you trek for weeks among the world’s highest mountains, explore medieval temples and then track tigers through steamy jungle plains? Honestly, nothing comes even close to Nepal.” – Bradley Mayhew, Lonely Planet Writer
Groot gelijk Bradley!
Niets komt in de buurt van Nepal. Ik ben hier ondertussen al weer een grote 5
weken en nog blijft Nepal, en vooral dan de Nepalese bevolking, mij
verbazen. Helaas nog maar een kleine 3 weken te gaan…
Het is mij deze
zomer niet echt gelukt om jullie op de hoogte te houden buiten een paar foto’s
op Facebook. Sorry hiervoor. Ik zal het proberen goed te maken met dit blog
bericht, al heb ik ondertussen al veel te veel meegemaakt om alles nog in 1
blog bericht te kunnen gieten + ik ben redelijk lui in het schrijven van een
blog bericht. Ik doe mijn best! Om het mij zelf wat gemakkelijk te maken
zal ik een paar hoogtepunten opsommen ipv alles in een mooi aaneenhangend
tekstje te gieten.
Waar te beginnen?
Een baby die
mij altijd zal bijblijven is ongetwijfeld de IFCH baby of Samarpan of Shanta
Shakya Babu. Hij heeft ondertussen al veel verschillende namen gekregen van de
verpleegsters en van ons maar iedereen kent hem voornamelijk als de IFCH-baby,
genaamd naar het kinderziekenhuis hier. Hij was amper 1 dag oud toen zijn
ouders hem hier hebben achtergelaten en sindsdien hebben we niets meer van hen
gehoord. We hebben dan maar besloten om hem allemaal samen te ‘adopteren’ en
voor hem te zorgen tot we een oplossing vinden voor hem. Ondertussen is hij al 2
maand oud en helaas hebben we nog geen definitieve oplossing gevonden voor hem.
Hij ligt nog steeds op de SICU (surgical intesive care unit) waar de
verpleegsters dag en nacht voor hem zorgen. Kon ik hem maar meenemen naar
België… of misschien adopteert dr. Shakya hem wel? Of misschien toch een
weeshuis net zoals zoveel achtergelaten kinderen hier in Nepal? Momenteel kan
hij het niet beter hebben dan hier in het ziekenhuis met al die verpleegsters,
vrijwilligers, dokters en onderhoudspersoneel die voor hem zorgen. Al zou een
mama en een papa misschien toch nog beter zijn..
Net als vorige zomer
houden we ons bezig met het handwasproject in verschillende scholen. We
leren de kinderen waarom, hoe en wanneer ze hun handen moeten wassen. We
voorzien voldoende zeep en handdoeken. Natuurlijk moeten de kinderen ook tonen
aan ons hoe goed ze handen nu wel kunnen wassen.Ook zetten we ons
vaccinatieproject dit jaar verder in de weeshuizen. De meeste
kinderen (zo'n 400) zullen na deze zomer volledig in orde zijn met hun
vaccinatiestatus voor difterie, tetanus, mazelen, bof, rubella, hepatitis B en
polio. Deze projecten blijven ongelooflijk leuk om te doen. Al is het
vaccinatieproject voor de kinderen zelf vaak heel wat minder leuk.
Het terug zien met
de kinderen van Snowland Ranag school was een onbeschrijfelijk gevoel. De
kindjes die me verwelkomen met “Namaste Emily Miss” (uitgesproken door hen als
imilimiss), niets voelt meer gelukzalig om al die bekende, lachende gezichtjes
terug te zien! Snowland school is niet zomaar een school. Er leven zo’n 160
kinderen van de Dolpo-regio samen, het is een van de armste en meest afgelegen
regio’s van Nepal (en dus van de wereld). Ze worden naar deze school in
Kathmandu gebracht door hun ouders of familie op de leeftijd van 5 à 6j en
blijven in deze school tot ze afgestudeerd zijn (18j). De meesten zien hun
ouders niet meer terug tot ze afgestudeerd zijn. Deze kindjes liggen me zeer
nauw aan het hart. Tijdens mijn eerste zomer in Nepal heb ik enkel weken
doorgebracht met deze kinderen en sindsdien keer ik elk jaar terug naar hen.
Elke zomer probeer ik ze zoveel mogelijk te bezoeken. We proberen de school ook
zo veel mogelijk te helpen. Zo hebben we ook ons vaccinatieproject en
handwasproject lopen in deze school. Het blijft ongelooflijk om te zien hoe de
kinderen voor elkaar zorgen en hoe gelukkig ze zijn ondanks dat ze in zeer
slechte omstandigheden moeten opgroeien. Ze moeten zelf hun kleren wassen, 2
(vuile) toiletten delen met 160 kinderen, geen douches, slechts 2 kraantjes
waar er af en toe eens water uit komt , tienermeisjes die hun moeten proberen
te wassen in deze toiletten, zeer dicht op elkaar leven, geen privacy,.. .
Vorige maand alleen al waren er 21 kinderen met diarree door de slechte
leefomstandigheden. Je kan het je niet voorstellen dat wij zo zouden moeten
opgroeien en toch doen zij het met een grote smile elke dag opnieuw.
Bewonderenswaardig de Snowland-kinderen! Voor eeuwig zitten ze alle 160 in mijn
hart. Het zal helaas, zoals elk jaar, weer een zeer moeilijk afscheid worden
van hen..
Absoluut niet te
vergeten: een man uit de duizenden en echt een man naar mijn hart: Dr. Shakya!
Hij werkt nog steeds even hard en heeft in 5 jaar nog geen enkele dag vakantie
genomen. Hij werkt gemiddeld van 7u ’s morgens tot 21u ’s avonds aan een stuk
door 7 dagen op 7. Dit allemaal met 1 doel: zo veel mogelijk kinderen de best
mogelijk zorg geven. Arm of rijk, iedereen is gelijk in zijn ziekenhuis.
Iedereen wordt behandeld geld of geen geld. Dit is zeker niet evident in een
ontwikkelingsland als Nepal, maar toch doet hij het al 5 jaar lang. Zijn kinderziekenhuis,
International Friendship Children’s Hospital (IFCH), heeft hij helemaal zelf
uit de grond gestampt en is in amper 5 jaar tijd uitgegroeid tot het
belangrijkste en beste kinderziekenhuis in Nepal. Toch is dit nog niet genoeg
voor hem. Hij wil zeer graag een nieuw en groter ziekenhuis bouwen want nu is
het ziekenhuis(je) te klein aan het worden voor het aantal patiënten. Ook wil
hij het ziekenhuis goedkoper maken met dezelfde kwaliteit van zorg en gratis
voor de armste van de samenleving. Grote plannen dus en ik geloof echt dat het
hem zal lukken! Mijn grootste respect voor hem!
Daarnaast gaan we ’s
avonds ook vaak met hem iets gaan eten in Downtown, een eenvoudig restaurant op
2 min. van het ziekenhuis of eten we ergens in een kamer (meestal room 105) in
het ziekenhuis als hij nog patiënten moet zien,.. meestal zijn dat de leukste
en de gezelligste avonden. Ik zal hem missen de Shakya! Ondertussen is hij een
van mijn beste vrienden geworden. Samen met hem heb ik hier al de meest
onvergetelijke momenten meegemaakt.
Andere topmomenten
in het ziekenhuis:
- De
vele nachtshifts met de verpleegsters en de middernachtsnack die ze klaarmaken:
chakpati. Overheerlijk maar ook zeer pikant. Zo zorgen je maag
en darmen er wel voor dat je wakker blijft. Misschien een ideetje
voor bij ons?
- De vele
kindjes die blijven vechten voor hun leven en overleven ondanks alle tegenvallende
labo-resultaten en onderzoeken.
- De vele
bezoekjes aan de IFCH-baby
Natuurlijk zijn er
ook heel wat mindere leuke momenten in het ziekenhuis. Net als elk jaar zie ik
hier heel wat kindjes van alle leeftijden overlijden. Dan besef ik weer waarom
ik geneeskunde studeer en hoe ongelooflijk gelukkig wij mogen zijn met onze
gezondheidszorg in België. Misschien klink dit allemaal wat cliché maar hier in
Nepal wordt je echt keihard met je neus op de feiten gedrukt. Hoe vaak ik al
niet gedacht heb: hadden ze hier maar de zelfde middelen als in België dan had dit kind een
veel grotere kans gehad om te overleven. Het blijft elke keer opnieuw keihard om
een kind te zien sterven.
Andere hoogtepunten
zal ik hier vlug opsommen want ik zou kunnen blijven schrijven over alles wat
ik hier meemaak en dan geraak ik nooit klaar met dit blogbericht (waar ik
al 3 dagen mee bezig ben).
- Het
terugzien van de kinderen van de andere weeshuizen waar we vaccineren zoals Langtang Children
Home, CHEF, Marinka Home, Tiom-Laura, Snowland Ranag School en
Shangri-la. En het terugzien van de mensen die zich elke dag inzetten voor
deze kinderen en zich als echte ouders ontfermen over deze kinderen.
- Shangri-la
children home, het perfecte voorbeeld van hoe een weeshuis moet zijn. Alle respect
voor Wim en zijn medewerkers! ( check zeker eens
www.shangrilahome.org).
- 2-daagse
Pokhara met Laurien en Stefaan: zwemmen in het meer, bootje varen,relaxen, peace pagoda,
gewoon echt genieten.
- Laurien:
samen toegekomen met haar en ongelooflijk veel plezier gehad samen maar ook een paar
zware momenten samen gedeeld. De hoogstaande zangmomenten,
de zoektochten naar onze kamersleutel, de luie ochtenden, bezoek aan
de zoo, Sankhu hospital,... .
- Stefaan:
idem, zalig momenten samen hier in Nepal! Nashabar, Pokhara, de pijnlijk vroege
ochtenden in het ok, de toast met choco, het atomium,.. Merci om mee te
komen ook al verklaarde je me 4 jaar geleden zot en zei je dat je
zoiets nooit zelf zou doen! En nu ben je zelf verslaafd aan Nepal
- The Canadian
volunteers.
Zeker ook het
blogbericht van Laurien lezen (Laurien),
beschrijft perfect wat ik elke keer voel wanneer ik terug ben in België. En
natuurlijk de blogberichten van de andere vrijwilligers!
Tot ergens in
België! Of wie weet slaag ik er de volgende 3 weken nog in om een nieuw bericht
te schrijven. Al vrees ik hiervoor want de laatste 3 weken in Nepal zal puur
genieten worden en afscheid nemen zijn van iedereen hier. Het afscheid zal zeer
zwaar vallen dit jaar aangezien ik deze keer niet weet wanneer ik de volgende
keer naar Nepal zal komen.
Nepal, once is not
enough! Zelfs 5 keer is niet genoeg!
Emily x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten