13 dagen ben ik hier nu. Tot nu toe heb ik de plotse regenbuien, het drukke verkeer, de vervuiling en het pikante eten (grotendeels) overleefd. Maar het lijkt echt nog gisteren dat ik hier toekwam! De tijd vliegt hier echt voorbij. Elke dag is dan ook goed gevuld.
Ondertussen hebben we een 300 tal kinderen gevaccineerd, een kleuterschooltje de handjes leren wassen en kregen we van Dr. Shakya de kans om een aantal operaties mee te volgen.
De kinderen hebben gemengde gevoelens als ze ons zien aankomen om hen te vaccineren. Enerzijds zijn ze bang van de griezelige naalden, anderzijds beseffen ze maar al te goed dat de vaccinatie hen terug wat meer kansen biedt. Terug een kleine stap verder in het moeilijke leven als wees hier in Nepal. Dat de kinderen hier elke kans met beide handen grijpen mocht ik van dichtbij meemaken toen ik drumles gaf aan een meisje van 7 op de snowland school. Toen ik hoorde dat het schooltje een drumstel had was ik razend enthousiast. (Wie had ooit gedacht dat ik nog ging drummen in Nepal!) Het drumstel ontbrak wel enkele delen, sommige vijzen waren kapot gedraaid, de cymbalen waren op verschillende plaatsen geplooid en er zat een grote scheur in het basdrumvel. Maar het belangrijkste was dat het ding nog werkte. Nadat ik mij eens goed had uitgeleefd en de Nepalese kindjes een stukje dover had gemaakt, komt er een meisje naar me toe dat een beetje beschaamd vraagt of ik haar misschien iets kon leren op de drum. Na langer dan een uur en half spelen dringt het tot mij door dat dit wellicht de grootste Nepalese drumster zou worden moest ze zo verder kunnen oefenen. Wat een interesse!
Naast de vaccinaties en hand-was activiteiten had ik nog tijd om Kathmandu wat beter te leren kennen. Ik bezocht al een aantal mooie boeddhistische tempels en pleinen in de buurt, ben al naar Chitwan National Park geweest (waar we op olifanten hebben gereden en neushoorns in het wild hebben zien baden!) en heb ondertussen al goed het openbaar vervoer leren kennen. Het openbare vervoer bestaat hier uit: de 'tuktuk', een gemotoriseerde driewieler met laadbak, de 'minibus', een toyota busje van 4 meter lang, de fietstaxi en de normale taxi's. De Nepalezen kennen ook wel iets af van efficiëntie. Een Canadese vrijwilliger omschreef het gisteren nog zo: 'In Nepal, a bus is never full, there's allways room for one more!'
Vanochtend hebben we de nieuwe kleertjes afgegeven die we gisteren kochten voor 'Babu', het babytje dat hier een aantal maanden geleden met respiratory distress syndrome achtergelaten werd door zijn moeder. Ondertussen is hij kern gezond en als 'ICFH-baby' gedoopt en hoopt iedereen dat (de weliswaar nog steeds alleenstaande) Dr. Shakya hem zal adopteren.
In mijn (nu al!) laatste week in Nepal wil ik heel graag nog naar Pokhara trekken. Een prachtig gelegen stadje met aan de ene kant het weergaloze Phewa meer met een subtropisch klimaat, en aan de andere kant op slechts 30 km afstand de immense Himalaya bergen met hun eeuwig(?) besneeuwde toppen.
12/08/2013 23u20, Katmandu
Geen opmerkingen:
Een reactie posten