Dag 1 Jonas

Na een lange, toch ietwat onrustige doch deugddoende slaap begin ik mijn dag met de laatste aanpassingen aan de bagage. Loopschoenen, bergschoenen én slippers, de fel begeerde Meli koekjes voor Emily en wat sieraden van de mama om de Nepalese hartjes mee te veroveren of te troosten indien nodig. Ik vraag me af of Nepalese kindjes ook zo'n schrik hebben van naalden... Verder nog snel de ukelele erin gepropt (tis toch dankbaar zo'n klein instrument!) en, bijna vergeten, iets om de intermittente baardgroei tegen te gaan. Hoewel ik van plan was nog snel mijn weelderige haardos te laten bijschaven, besluit ik wegens tijdgebrek om, naast de kinderen in Nepal, ook de plaatselijke kapper te steunen. Foto's volgen ;)

Nog niet goed beseffend wat ik zal meemaken de komende 3 weken kijk ik er enorm naar uit. Ik besef dat het een grote cultuurshock zal zijn. Nepal is nog steeds één van de armste landen van de wereld. Kinderen gaan vaccineren op scholen en daarnaast wat meevolgen op het kinderziekenhuis waar we verblijven zie ik echt zitten. Hopelijk kan ik ook eens met de Canadese vrijwilligers mee. Zij trekken 1 dag in de week de bergen in om de plaatselijke bevolking de vaak zeer nodige hulp te bieden.

Na 9 saaie uren wachten in de (veel te hard geairconditioneerde) luchthaven van Doha, kan ik eindelijk mijn 2e vlucht nemen naar mijn eindbestemming Kathmandu. Kort voor mijn vertrek besef ik plots dat ik nog nooit zo ver van huis ben geweest. Al vanaf de check-in merk ik dat ik de enige bleekscheet in het gezelschap ben. Voor het eerst voel ik mij een echte vreemdeling!

Als het vliegtuig landt is het al donker. Na de nodige formaliteiten word ik opgehaald door Emily aan de luchthaven van Kathmandu. En hoe! Een ambulance voert ons en Dr. Shakya door de kletsende regen langs de kleine, donkere wegen van Kathmandu. Dr. Shakya is het hoofd van het kinderziekenhuis IFCH (International Friendship Children Hospital) en werkt zich dan ook te pletter. Ook nu heeft hij gewerkt van ‘s ochtends vroeg tot 23u en wordt hij door de ambulance thuis afgezet. De wegen zijn zeer rustig op dit uur weet Emily mij te vertellen. En inderdaad, de dag erna kreeg ik daarvan bewijs. Brommers en moto’s blijken hier net zoals in India het vervoersmiddel bij uitstek. Wat zorgt voor een enorme chaos en een symfonisch orkest van verschillende toetergeluiden. Voorrang geven kent men niet, voorrang nemen daarentegen…

Bij mijn aankomst omstreeks middernacht hebben 2 verpleegsters hun typische middernachtsnack, chakpati voorbereid. Lekker! Maar pikant… Na 3 happen moet ik stoppen want mijn mondranden beginnen te prikkelen en mijn neus begint te lopen. De Nepalezen moeten er natuurlijk om lachen. Maar niet voor lang, want op dat moment komt een kind binnen dat zwaar ziek is. Een septische shock blijkt achteraf. Deze morgen nog overleden.

Deze middag ga ik er voor het eerst op uit. Samen met Lucie en Emily een weeshuis gaan bezoeken. Ben benieuwd! Ik moet nu gaan want we gaan vertrekken!

Donderdag 1 aug, 14u58

Jonas