Mijn beurt
voor een (iets korter) blogbericht! Het heeft lang op zich laten wachten, maar
nu de anderen ook al iets hebben geschreven, kriebelt het hier om ook een
paragraaf het woord te nemen. Alle positieve woorden van Bieke zeggen al heel
wat van mijn gedeelde ervaring, maar ik zal mijn best doen voor iets nieuws en
origineels. Vandaag zijn ook voor mij de laatste tien dagen in Nepal begonnen
en dan besef ik toch goh, wat is het snel gegaan! Hoewel ze me op straat nog
vlot als een westerling herkennen, voel ik me vanbinnen al redelijk
ingeburgerd. Het gekke, schuine hoofdschudden (met de betekenis het is goed; oke) gebruiken we onbewust
ook al, de dalbhaat (rijst en bijbehoren) eten we met de handen en het drinken
zonder de fles of kan aan te raken krijgen sommigen onder ons ook onder de
knie. Het intens gekruide eten proeft steeds minder gekruid (wat zal het thuis
opeens allemaal flauwtjes smaken) en ik kijk niet meer om naar elk onnodig
toeterend voertuig.
Morgen
vertrekken we naar pokhara, een naar het schijnt must see bestemming en een ideale plaats om weer even tot rust te
komen en souvenirs te shoppen alvorens we een voor een afscheid nemen van onze
thuis in het IFCH ziekenhuis van kathmandu.
Subaratre, slaapwel,
Ellis
Geen opmerkingen:
Een reactie posten