Namaste!
Na 2 weken rondtrekken in de Himalaya en 2 dagen terug te zijn in Kathmandu heb ik eindelijk wat tijd gevonden (en internet toegang) om jullie op de hoogte te houden van de gebeurtenissen hier.
Omdat ik maar een beperkte tijd toegang heb tot het internet heb ik het verslag van onze trektocht van Michael Vanden Bulcke hier geplakt. Dus alle eer voor dit verslag gaat naar hem!
Ons bergavontuur begon op 7 juli met een korte binnenlandse vlucht.In het vliegtuig kon er een kleine 20 man binnen.We vlogen een half uurtje over de bergen van Nepal om dan te landen op 2800meter.De landingsbaan had de lengte van een klein voetbalveld en blijkbaar vliegt er wel af en toe een vliegtuig tegen de berg eerder dan op de landingsbaan terecht te komen.Onze vlucht verliep echter vlekkeloos.
Onze gids en porter stonden al te wachten en na een korte kennismaking konden we vertrekken.De eerste tocht was een leuk wandelingeske door de bergen.Ook al zweetten we ons te pletter.De tweede dag begon het echte werk.Stijgen naar Namche Bazaar op 3500m.De tocht bracht ons langs grote watervallen, een woeste rivier, wiebelende bruggen en vriendelijke Nepalezen die tot 100kg de berg opsleurden.(wij hadden al moeite met onze 5 kg..)Vanaf 3000m kan je last krijgen van hoogteziekte en in Namche moesten we dan ook, spijtig genoeg, afscheid nemen van Heleen en Balder die geveld waren door ziekte.
Met vier zetten we de tocht verder.Elke dag stegen we zo'n 400m in de voormiddag en probeerden we in de namiddag te acclimatiseren aan de nieuwe hoogte.De hoeveelheid zuurstof daalt echter bij elke 100m en dat heeft effect op je cognitieve en fysieke capaciteiten met vele versprekingen, onhandige bewegingen en grappige filmpjes als gevolg.De zichten tijdens het wandelen waren prachtig de eerste dagen.Je loopt zelf al op meer dan 3500m en toch zijn de bergen rondom je nog eens zoveel honderden meters hoger.De kroon wordt gespannen door de mount everest, de hoogste berg op aarde die zo'n 8848m hoog is.We sliepen in lodges en naarmate we stegen verminderde de luxe.Douchen was er niet meer bij en na 7 ongewassen, ongeschoren dagen, waren we een leuke (stinkende) behaarde bende. :D
Het doel van onze tocht was echter het beklimmen van de gokyo ri.Een berg met een top op 5357m die een prachtig uitzicht moest geven op de andere bergen in de himalaya en een groot bergmeer met een appelblauwzeegroene kleur.Naarmate de tocht echter vorderde, werd het weer slechter (per slot van rekening is het hier nog altijd regenseizoen).De dag dat we de gokyo ri beklommen was het zicht beneden wel helder maar de top hing in de mist.Spijtig maar niets aan te doen.Moe, maar tevreden dat we de 5357m hadden gehaald, begonnen we aan onze terugtocht.
De gids die ons begeleidde was een sjerpa die zelf in de himalaya woonde.Het was een zeer minzame kerel die heel goed voor ons gezorgd heeft.Hij heeft ons ook meegenomen naar zijn geboortedorp Khumjung waar we een uitgebreide rondleiding hebben gekregen.Zo zou in het plaatselijke klooster de schedel van een jeti liggen.Voor 50 roepies hebben we er een mooie foto van mogen trekken.
De terugvlucht had wat meer voeten in de aarde.Vliegtuigen kunnen enkel maar landen als er ideale weersomstandigheden zijn.(diegene die toch proberen komen tegen de bergwand terecht...)Zo moesten we 2 dagen wachten op onze terugvlucht.Maar vandaag, om 7u s ochtends, kregen we het heugelijke nieuws dat er een vliegtuig op komst was.
Dus sinds vrijdag zijn we terug in Kathamandu. Momenteel zijn Eline, Michael, Heleen, Balder en Kirsten de rest van Nepal aan het verkennen zoals Pokhara en Chitwan. Na een kleine week keren zij terug om ons verder te helpen met de projecten van BABU. Zelf verblijf ik samen met de andere Belgische BABU-vrijwilligers: Thomas, Ellis en Bieke, in het kinderziekenhuis IFCH ( International Friendship Children Hospital) in Kathmandu.
De voorbije 2 dagen zijn al zeer productief geweest. Zo waren er de voorbije 2 weken al contacten gelegd met verschillende weeshuizen en scholen door Ellis, Bieke en Thomas. Daardoor konden we vandaag al direct starten met ons handhygiene project in een weeshuis van 25 kindjes. Daarnaast hebben we vandaag ook les gegeven aan zo`n 40 moeders. De `moedergroep` was echt een zeer leuke bende om les aan te geven. Thomas was de enigste jongen aanwezig en dat vonden de vrouwen zeer grappig. Een oudere dame riep zelf ` I love you` naar Thomas. Hij heeft succes! Hopelijk onthouden ze niet enkel hem maar ook dat ze hun handen moeten wassen voordat ze beginnen te koken, na het toiletbezoek,.. En vertellen ze het door aan andere moeders en hun kinderen!
Ondertussen hebben we ook een persoonlijk vaccinatiekaartje gemaakt voor elk kindje die door Babu gevaccineerd zal worden. Vrijdag gaan we opnieuw de 23 kinderen van het Langtang Children Home vaccineren. Zij zijn reeds gevaccineerd door ons in februari maar nu moeten ze een 2de dosis krijgen. Ze krijgen een 2de dosis voor mazelen, bof, rubella, difterie, tetanus en polio. Janak, de vader van het kinderhuis, heeft hun hier nog niets over verteld om hun een paar slapeloze nachten te besparen. Ze zijn namelijk niet zo zot van spuitjes krijgen, zoals alle kinderen. Ik ben benieuwd hoe ze op dit nieuws zullen reageren!
Ok mijn tijd op het internet zit er op. Ik hou jullie op de hoogte en zal binnenkort ook een paar foto`s online proberen te plaatsen.
Groetjes vanuit Nepal!
Emily
Meer info over het Langtang Children Home: http://www.langtangchildrenhome.nl/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten