Ik ben nu een weekje terug thuis. Stilaan terug gewend aan het leven hier, tijd dus om even terug te blikken op een maandje Nepal. Een maand-je, inderdaad! 30 dagen vlogen zo voorbij en het afscheid was er veel te snel! Tot vijf dagen na het terug voet zetten op Belgische bodem bepaalde het fenomeen, dat ik Nepalese leegte noem, mijn gemoed. Maar laten we beginnen bij het begin.
Op donderdag 5 juli vertrok ik op mijn lange reis. Drie treinen, twee vluchten en een ambulancerit stonden op me te wachten. De eerste keer zo ver, en als we een weekje Marokko niet meetellen, zelfs de eerste keer buiten Europa. De eerste keer alleen, want hoewel ik Emily en Ellis beide wel al één keer gezien had, kende ik hen niet echt. Het moet gezegd zijn, ik vertrok met een klein hartje. Maar de reis verliep vlot en 23uur later kwam ik aan in het ziekenhuis. Emily zelf moest snel verder want ze vertrok de volgende ochtend op trektocht.
De eerste dagen liepen Ellis en ik rond met wijd opengesperde ogen, daar ben ik vrij zeker van. Er is zoveel om in je op te nemen in Nepal! Twee weken vulden we met het leren kennen van de Nepalese cultuur en het reilen en zeilen van het ziekenhuis, met de basis te leggen voor vriendschappen met het personeel van het IFCH, met een beetje de toerist uit te hangen, met schilderen in het ziekenhuis en met de eerste contacten met scholen en weeshuizen te leggen. Ik beeld me in hoe onwezenlijk inefficiënt dit lijkt wanneer mensen hier in België dat horen. Maar het leven in Nepal vraagt tijd. Niks is vanzelfsprekend, dat besef je daar wel. Powercuts, traffic jam en de bijhorende verschrikkelijke pollutie en letterlijk oorverdovende claxons, gsm en internetnetwerken die plat liggen: het lijstje is nog veel langer. Verder leerden we in die tijd ook de Canadese vrijwilligers kennen en kan ik je verzekeren dat enkele dagen Nepal genoeg is om flauw te vallen in een oververhitte, kleine operatiekamer en je bovenste snijtanden te breken.
Na twee weken vergezelde eerst Thomas en daarna ook Emily ons. Na alle voorbereiding van de eerste 14 dagen, was het nu tijd voor actie. We begonnen met het geven van de handwasprojecten en de eerste vaccinatiecampagnes. ’s Avonds hadden we night-duty. We waren erin geslaagd Dr. Shakya te overtuigen ons zijn praktijkruimte te laten schilderen, maar hij is daar overdag altijd, dus dat moest ’s nachts gebeuren. Tijdens deze nachten leerden we de staff op een andere manier kennen. Ze waren dan veel losser, want ze zijn allemaal bang van Dr. Shakya, die zichzelf soms ook wel Stalin noemt. En zo volgden henna-sessies, gezellige babbeluurtjes, samen chakpati eten en nog veel andere mooie momenten die ik nu mis. Wat Stalin betreft, Dr. Shakya is een bovenste beste man. Hij geeft echt veel om de kinderen en zijn personeel, maar als je nu eenmaal de touwtjes in handen wilt houden, moet je de regels stellen. Hij is niet alleen begaan, vakkundig en begaafd, maar beschikt ook over een creatief en ingenieus brein dat nooit ophoudt met draaien. Respect!
Een weekje later kwamen ook de andere vrijwilligers aan en werkten we steevast verder. Er waren drukke dagen bij, maar ook dagen van wachten en kalmte. Met Emily bracht ik wat avonden in de VICU door, deze zullen voor altijd speciale herinneringen blijven. Ik leerde medisch heel wat bij, maar het liet ook sporen na in mijn hartje. Kindjes die vechten, ouders die alles inzetten op zeer goede maar onbetaalbare zorg voor hun baby zonder enige zekerheid, en transport van geventileerde kindjes voor diagnostische doeleinden door de jungle die verkeer heet. Enkele voorbeelden van de overlevingsstrijd die Nepalezen voeren. Deze ervaringen deden bij mij de kogel door de kerk, of beter gezegd de tempel of stupa, gaan. Ja ik wil mee dromen met Dr. Shakya! Een nieuw, groot ziekenhuis met cheap prices, good quality, binnen vijf jaar? Ik zal het niet bij dromen laten, ik zal ervoor strijden, net als de Nepalezen! Met krachten die woorden heten. Woorden die vertellen over wat ik heb ervaren, bewustmakende woorden en hopelijk ook overtuigende woorden. Omdat Nepal het verdient! En omdat op gezondheid geen prijs staat!
En zo kom ik stilaan bij het einde.Een einde dat veel te snel kwam, ik wou meer tijd om dieper te gaan, meer te begrijpen, meer tijd voor nieuwe vriendschappen. Maar, eigenlijk is er geen einde aan deze belevenissen. De eerste dagen was mijn hoofd nog daar en het enige wat ik voelde was een continu verlangen dat mijn lichaam ook daar was. Mijn leven hier was wat afgevlakt, ook wel gewoon door vermoeidheid, en ik kan me voorstellen dat ik voor mijn gezin niet het aangenaamste gezelschap was. Gelukkig ging dit over, al denk ik nog elke dag meermaals terug aan Nepal. Mooie herinneringen aan de speciaalste verjaardag in mijn leven, aan Engels en Nepali met de security guards, aan naan eten in Downtown, aan de grapjes van Dr. Shakya, aan hartverwarmende momenten met de kindjes, aan chakpati en mehendi met de verpleegsters, aan wijze gesprekken met de dokters, aan de onvoorwaardelijke liefde en zorg van Janak en Pushpa en aan nog zoveel meer…
Maar ook herinneringen aan een speciale band met de Belgische vrijwilligers, want ja ook jullie mis ik, vrienden! (Jullie zijn alleen net iets gemakkelijker om terug te zien, net dat ietsje dichterbij.) Iedereen werkte samen, ging er voluit voor en aan iedereen heb ik bijzondere herinneringen. Maar voor mij persoonlijk was ons team van vier het meest speciaal. Het voelt alsof ik jullie al jaren ken, terwijl het tegelijkertijd lijkt alsof ik verre van een maand daar ben geweest.
Ellis, samen hebben we onze eerste twee weekjes buitenland beleefd, zijn we van verbazing naar begrip gegaan, van toeschouwen naar actie overgegaan. Ik wens je nog veel mooie buitenlandervaringen toe.
Thomas: de plaagstok, degene die op onverwachte momenten plots net hetzelfde begint te zeggen als ik, meester Tom, een scout, iemand met een goede muzieksmaak, iemand die net als ik soms heel dom kan spelen bij manillen, iemand die het voor mij soms nodige tegenwicht biedt. We zien elkaar nog in Gent, maat!
Emily, je was een voorbeeld. Je overgave wanneer je met kindjes omging, je rust, je doorzetting en doortastendheid zonder opdringerig te zijn, je band met Dr. Shakya en de staff zijn maar enkele dingen die mij inspireerden. We zullen er samen voor gaan dit jaar en deze zomer: gaan we terug!
Op donderdag 5 juli vertrok ik op mijn lange reis. Drie treinen, twee vluchten en een ambulancerit stonden op me te wachten. De eerste keer zo ver, en als we een weekje Marokko niet meetellen, zelfs de eerste keer buiten Europa. De eerste keer alleen, want hoewel ik Emily en Ellis beide wel al één keer gezien had, kende ik hen niet echt. Het moet gezegd zijn, ik vertrok met een klein hartje. Maar de reis verliep vlot en 23uur later kwam ik aan in het ziekenhuis. Emily zelf moest snel verder want ze vertrok de volgende ochtend op trektocht.
De eerste dagen liepen Ellis en ik rond met wijd opengesperde ogen, daar ben ik vrij zeker van. Er is zoveel om in je op te nemen in Nepal! Twee weken vulden we met het leren kennen van de Nepalese cultuur en het reilen en zeilen van het ziekenhuis, met de basis te leggen voor vriendschappen met het personeel van het IFCH, met een beetje de toerist uit te hangen, met schilderen in het ziekenhuis en met de eerste contacten met scholen en weeshuizen te leggen. Ik beeld me in hoe onwezenlijk inefficiënt dit lijkt wanneer mensen hier in België dat horen. Maar het leven in Nepal vraagt tijd. Niks is vanzelfsprekend, dat besef je daar wel. Powercuts, traffic jam en de bijhorende verschrikkelijke pollutie en letterlijk oorverdovende claxons, gsm en internetnetwerken die plat liggen: het lijstje is nog veel langer. Verder leerden we in die tijd ook de Canadese vrijwilligers kennen en kan ik je verzekeren dat enkele dagen Nepal genoeg is om flauw te vallen in een oververhitte, kleine operatiekamer en je bovenste snijtanden te breken.
Na twee weken vergezelde eerst Thomas en daarna ook Emily ons. Na alle voorbereiding van de eerste 14 dagen, was het nu tijd voor actie. We begonnen met het geven van de handwasprojecten en de eerste vaccinatiecampagnes. ’s Avonds hadden we night-duty. We waren erin geslaagd Dr. Shakya te overtuigen ons zijn praktijkruimte te laten schilderen, maar hij is daar overdag altijd, dus dat moest ’s nachts gebeuren. Tijdens deze nachten leerden we de staff op een andere manier kennen. Ze waren dan veel losser, want ze zijn allemaal bang van Dr. Shakya, die zichzelf soms ook wel Stalin noemt. En zo volgden henna-sessies, gezellige babbeluurtjes, samen chakpati eten en nog veel andere mooie momenten die ik nu mis. Wat Stalin betreft, Dr. Shakya is een bovenste beste man. Hij geeft echt veel om de kinderen en zijn personeel, maar als je nu eenmaal de touwtjes in handen wilt houden, moet je de regels stellen. Hij is niet alleen begaan, vakkundig en begaafd, maar beschikt ook over een creatief en ingenieus brein dat nooit ophoudt met draaien. Respect!
Een weekje later kwamen ook de andere vrijwilligers aan en werkten we steevast verder. Er waren drukke dagen bij, maar ook dagen van wachten en kalmte. Met Emily bracht ik wat avonden in de VICU door, deze zullen voor altijd speciale herinneringen blijven. Ik leerde medisch heel wat bij, maar het liet ook sporen na in mijn hartje. Kindjes die vechten, ouders die alles inzetten op zeer goede maar onbetaalbare zorg voor hun baby zonder enige zekerheid, en transport van geventileerde kindjes voor diagnostische doeleinden door de jungle die verkeer heet. Enkele voorbeelden van de overlevingsstrijd die Nepalezen voeren. Deze ervaringen deden bij mij de kogel door de kerk, of beter gezegd de tempel of stupa, gaan. Ja ik wil mee dromen met Dr. Shakya! Een nieuw, groot ziekenhuis met cheap prices, good quality, binnen vijf jaar? Ik zal het niet bij dromen laten, ik zal ervoor strijden, net als de Nepalezen! Met krachten die woorden heten. Woorden die vertellen over wat ik heb ervaren, bewustmakende woorden en hopelijk ook overtuigende woorden. Omdat Nepal het verdient! En omdat op gezondheid geen prijs staat!
En zo kom ik stilaan bij het einde.Een einde dat veel te snel kwam, ik wou meer tijd om dieper te gaan, meer te begrijpen, meer tijd voor nieuwe vriendschappen. Maar, eigenlijk is er geen einde aan deze belevenissen. De eerste dagen was mijn hoofd nog daar en het enige wat ik voelde was een continu verlangen dat mijn lichaam ook daar was. Mijn leven hier was wat afgevlakt, ook wel gewoon door vermoeidheid, en ik kan me voorstellen dat ik voor mijn gezin niet het aangenaamste gezelschap was. Gelukkig ging dit over, al denk ik nog elke dag meermaals terug aan Nepal. Mooie herinneringen aan de speciaalste verjaardag in mijn leven, aan Engels en Nepali met de security guards, aan naan eten in Downtown, aan de grapjes van Dr. Shakya, aan hartverwarmende momenten met de kindjes, aan chakpati en mehendi met de verpleegsters, aan wijze gesprekken met de dokters, aan de onvoorwaardelijke liefde en zorg van Janak en Pushpa en aan nog zoveel meer…
Maar ook herinneringen aan een speciale band met de Belgische vrijwilligers, want ja ook jullie mis ik, vrienden! (Jullie zijn alleen net iets gemakkelijker om terug te zien, net dat ietsje dichterbij.) Iedereen werkte samen, ging er voluit voor en aan iedereen heb ik bijzondere herinneringen. Maar voor mij persoonlijk was ons team van vier het meest speciaal. Het voelt alsof ik jullie al jaren ken, terwijl het tegelijkertijd lijkt alsof ik verre van een maand daar ben geweest.
Ellis, samen hebben we onze eerste twee weekjes buitenland beleefd, zijn we van verbazing naar begrip gegaan, van toeschouwen naar actie overgegaan. Ik wens je nog veel mooie buitenlandervaringen toe.
Thomas: de plaagstok, degene die op onverwachte momenten plots net hetzelfde begint te zeggen als ik, meester Tom, een scout, iemand met een goede muzieksmaak, iemand die net als ik soms heel dom kan spelen bij manillen, iemand die het voor mij soms nodige tegenwicht biedt. We zien elkaar nog in Gent, maat!
Emily, je was een voorbeeld. Je overgave wanneer je met kindjes omging, je rust, je doorzetting en doortastendheid zonder opdringerig te zijn, je band met Dr. Shakya en de staff zijn maar enkele dingen die mij inspireerden. We zullen er samen voor gaan dit jaar en deze zomer: gaan we terug!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten